Του Μάνου Δερτούζου*
Με αφορμή την προσάραξη του πλοίου στο Καματερό, τα αίτια της οποίας αναμένουμε να πληροφορηθούμε από τις αρμόδιες αρχές, οφείλουμε να θέσουμε ένα σοβαρό και διαχρονικό ζήτημα: την τήρηση των κανονισμών ασφαλούς φόρτωσης των οχημάτων στα πλοία της ακτοπλοΐας.
Γιατί το ναυτικό ατύχημα, όπως κάθε ατύχημα όπως έχω αναφερθεί στο παρελθόν, δεν προειδοποιεί ακόμη και αν η απόσταση είναι 15 λεπτά. Και τότε δεν υπάρχουν περιθώρια για δικαιολογίες, εκ των υστέρων ελέγχους και αναζήτηση ευθυνών.
Είναι απαράδεκτο να παρατηρείται η γνωστή «σαρδελοποίηση» των αυτοκινήτων στα ferry, όταν υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες και προδιαγραφές για την ασφαλή φόρτωση και μεταφορά τους.
Και εδώ υπάρχει σοβαρή ευθύνη των ελεγκτικών μηχανισμών και των αρμόδιων Λιμεναρχείων, που έχουν καθήκον να ελέγχουν και να προλαμβάνουν , όχι απλώς να εμφανίζονται μετά το ατύχημα για να καταλογίσουν ευθύνες.
Δυστυχώς, αυτή είναι μια παθογένεια που συναντάμε συχνά στην Ελλάδα Ο κρατικός ελεγκτικός μηχανισμός ενεργοποιείται με αυστηρότητα μετά την καταστροφή, ενώ πριν από αυτήν πολλές φορές «δεν βλέπει» αυτά που είναι μπροστά στα μάτια του.
Το ίδιο ερώτημα τίθεται κάθε φορά που αποκαλύπτεται μια παρανομία η οποία υποτίθεται ότι είχε περάσει από διαδοχικούς ελέγχους. Αν υπάρχουν καταγγελίες ή στοιχεία για παράνομες εγκαταστάσεις, εξοπλισμό ή δραστηριότητες , όπως στην υπόθεση του παράνομου Ιατρείου της οδού Καρνεάδου με τον θάνατο του γνωστού τραγουδιστή , τότε πρέπει να απαντηθεί ξεκάθαρα. Ποιοι έλεγξαν, τι έλεγξαν, τι διαπίστωσαν και γιατί δεν εντοπίστηκε εγκαίρως οποιαδήποτε παράβαση;
Δεν μπορεί ο ελεγκτικός μηχανισμός να είναι αμείλικτος απέναντι στον απλό πολίτη και ταυτόχρονα να εμφανίζεται ανεπαρκής ή «τυφλός» όταν απέναντί του βρίσκονται μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, ισχυρά ονόματα ή οργανωμένες δραστηριότητες.
Αυτό δεν είναι κράτος δικαίου. Είναι επιλεκτική εφαρμογή των κανόνων.
Χρειαζόμαστε επειγόντως αλλαγή νοοτροπίας και αλλαγή λειτουργίας του κράτους. Ο έλεγχος πρέπει να γίνεται πριν από το ατύχημα, πριν από την τραγωδία, πριν από την καταστροφή.
Οι ελεγκτές πρέπει να λογοδοτούν όχι μόνο όταν κάτι πάει στραβά, αλλά και όταν όφειλαν να είχαν δει και δεν είδαν.
Και κάτι ακόμη, η ευθύνη δεν είναι μόνο των κυβερνήσεων ή των υπηρεσιών. Είναι ευθύνη όλων μας να απαιτήσουμε μια κοινωνία στην οποία οι κανόνες θα ισχύουν για όλους.
Δεν μπορούμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας μια Ελλάδα όπου η «μίζα», η «αρπαχτή», η γνωριμία και η ανοχή στην παρανομία θεωρούνται μέρος της καθημερινότητας.
Η ασφάλεια δεν μπορεί να είναι θέμα τύχης. Η νομιμότητα δεν μπορεί να είναι θέμα γνωριμιών. Και ο έλεγχος του κράτους δεν μπορεί να αρχίζει μετά την τραγωδία.